ความเสียใจของซีอีโอ: ความลับของภรรยาที่หายไปกับลูกแฝด

อาเรีย

อาการคลื่นไส้กลับมาเล่นงานฉันอีกครั้งตอนที่อยู่ในห้องพักรอ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันรู้สึกแย่มาก ทั้งอ่อนเพลีย เวียนหัว แล้วก็กินอะไรไม่ลง

“คุณเทย์เลอร์คะ” พยาบาลเรียกชื่อ

คุณหมอสตีเวนส์สั่งให้ไปเจาะเลือด ยี่สิบนาทีต่อมา เธอก็กลับมาพร้อมกับแฟ้มประวัติของฉัน

“คุณตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วค่ะ”

โลกรอบตัวหมุนคว้าง ฉันกำพนักเก้าอี้ไว้แน่น อาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังครั้งเก่ากำเริบขึ้นมา

“เป็นไปไม่ได้”

“ผลเลือดมันชัดเจนมากค่ะ” เธอเลื่อนผลตรวจมาให้ฉันดู

ฉันจ้องมองมันนิ่ง ตั้งครรภ์... ลูกของเบลค

“ถ้ามีใครถาม ช่วยอย่าบอกใครนะคะ” ฉันรีบพูด “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน เข้าใจใช่ไหมคะ”

“แน่นอนค่ะ แต่ยังไงช่วยนัดตรวจครั้งต่อไปเร็วๆ นี้นะคะ”

“ค่ะ” ฉันโกหก

ในลิฟต์ ฉันแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเอง ลูก... แค่คิดถึงเรื่องนี้ก็น่าจะทำให้ฉันมีความสุข แต่ฉันกลับรู้สึกมีเพียงความหวาดหวั่น เบลคพูดชัดเจนเสมอว่าข้อตกลงของเราเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว เป็นเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว

และเด็กคนหนึ่ง... ก็คือความยุ่งยากขั้นสุดยอด

นอกโรงพยาบาล ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดลอดเข้ามาในเสื้อโค้ต ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง มองดูคนไข้คนอื่นๆ ที่ทยอยเดินเข้าออกพร้อมกับครอบครัว บ้างก็จูงมือกัน บ้างก็หัวเราะด้วยกัน

ฉันอยู่คนเดียว

โทรศัพท์ของฉันสั่น มีสามสายที่ไม่ได้รับจากแจ็ค

“อาเรีย คุณอยู่ไหน” เขาประซิบกลับมาเมื่อฉันโทรกลับ “คุณมอร์แกนรอมาสามสิบนาทีแล้วนะ ท่านโกรธจัดเลย ซีเอฟโอเพิ่งเดินร้องไห้ออกจากห้องทำงานของท่านไป”

ฉันยกมือกดหน้าท้องของตัวเอง แม่ขอโทษนะ ลูกรัก พ่อของหนูยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีหนูอยู่บนโลกใบนี้

ยี่สิบนาทีต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเบลค สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเคาะประตู

เบลคยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องทำงาน แผ่นหลังตั้งตรงอย่างแข็งทื่อ แสงแดดยามบ่ายทอดเงายาวพาดผ่านโต๊ะไม้มะฮอกกานีของเขา

“คุณมาสายสามสิบห้านาที” น้ำเสียงของเขาเย็นชา เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง

“ขอโทษค่ะ พอดีฉันมีนัดกับหมอ”

“คุณไม่ได้ลงนัดไว้ในตารางของผม” คราวนี้เขาหันมา ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจ้องลึกเข้ามาในตัวฉัน “หน้าที่ของคุณคือจัดการตารางเวลาของผมนะ อาเรีย ไม่ใช่มาทำให้มันวุ่นวาย”

“ค่ะ คุณมอร์แกน”

“คืนนี้หนึ่งทุ่ม เราต้องไปงานกาลาการกุศลของตระกูลคาร์เตอร์”

ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ พอจะขอ—”

“นี่คุณกำลังขอหรือกำลังสั่งผม” เขานั่งลงแล้วเอนหลังพิงพนัก “เพราะถ้าคุณกำลังขอ คำตอบคือ ไม่”

ช่างเย็นชาเสมอ

“ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อมค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา

“ตระกูลคาร์เตอร์เป็นหุ้นส่วนสำคัญ สัญญาการผลิตมูลค่าหลายล้าน คุณต้องยิ้ม ทำตัวสุภาพ และจำไว้ว่าคุณไปที่นั่นในฐานะภรรยาของผม” เขาหยิบปากกาขึ้นมา เป็นเชิงไล่ “อย่ามาสายอีก”

เมื่อเดินออกจากห้องทำงานของเขา ฉันนึกถึงคืนนั้นเมื่อสามปีก่อน... คืนที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง

ฉันกำลังทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในงานเลี้ยงของตระกูลมอร์แกน คริสติน แม่ของฉัน เป็นคนหางานนี้ให้... เพื่อเป็นการลงโทษที่ฉันไปทำให้เอ็มมา แกรนต์ไม่พอใจอีกครั้ง

เช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาในห้องสวีทของเบลค

พวกเขาบอกว่าฉันวางยาเขา ว่าฉันแอบขึ้นไปบนเตียงของเขา ไม่มีใครเชื่อคำปฏิเสธของฉันเลย

เบลคให้ทางเลือกฉันมาสองทาง: สัญญาแต่งงานห้าปีเพื่อรักษาชื่อเสียงของเขา หรือไม่ก็โดนข้อหาอาญา

แอรอน พ่อของฉัน เพิ่งจะป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมอง ค่ารักษาพยาบาลมากมายมหาศาลกำลังบดขยี้เรา

ฉันจึงเซ็นสัญญา

เป็นเวลาสามปีแล้วที่ฉันใช้ชีวิตสองด้าน ตอนกลางวันเป็นผู้ช่วยผู้บริหาร ตกกลางคืนก็เป็นภรรยาในสัญญาหลังประตูที่ปิดสนิท ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยนอกจากคนวงในของเบลค

เย็นวันนั้น คฤหาสน์ของตระกูลคาร์เตอร์สว่างไสวไปด้วยแสงไฟและเต็มไปด้วยรถหรู ฉันสวมชุดเดรสสีดำเรียบๆ หวังว่าจะทำให้ตัวเองกลืนหายไปกับผู้คน

เมื่อเบลคกับฉันก้าวเข้าไป วงสนทนาก็เบาลงเมื่อทุกคนหันมามอง

“ลูกสาวฆาตกร กล้าดียังไงมาที่นี่”

“ได้ยินว่านางอ่อยเบลคเพื่อจะได้งานนะ”

ฉันก้มหน้ามองต่ำ

เออร์เนสต์ คาร์เตอร์ ทักทายเบลคอย่างอบอุ่น “สัญญาพร้อมให้ตรวจทานสัปดาห์หน้านะ”

“ผมก็รออยู่เลยครับ”

สายตาของเออร์เนสต์เหลือบมามองฉันแวบหนึ่ง แล้วก็เมินไป ไม่มีการแนะนำตัว มีเพียงการเมินเฉยอย่างเย็นชา

ตลอดทั้งเย็น ฉันรู้สึกได้ถึงมัน...กำแพงที่มองไม่เห็น สมาชิกตระกูลคาร์เตอร์สุภาพแต่ก็ห่างเหิน แขกคนอื่นๆ ก็พากันหลีกเลี่ยงฉัน

ลูกสาวฆาตกร นั่นคือทั้งหมดที่ฉันจะเป็นได้

แล้วชาร์ล็อตต์ คาร์เตอร์ ก็ขึ้นไปบนเวที เธอเปล่งประกาย มือของเธอลูบอยู่บนหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อย อาเธอร์ เพียร์ซ สามีของเธอยืนอยู่เคียงข้าง

“ขอบคุณทุกท่านที่มาในวันนี้นะคะ” ชาร์ล็อตต์กล่าว “ความเมตตาของพวกท่านจะมอบการศึกษาให้แก่เด็กๆ หลายพันคน”

เสียงปรบมือดังก้องห้อง

“อาเธอร์กับฉันมีข่าวดีจะมาแจ้งให้ทราบค่ะ เรากำลังตั้งท้อง”

ทั้งห้องโห่ร้องด้วยความยินดี บนหน้าจอฉายภาพอัลตราซาวนด์...ชีวิตเล็กๆ ที่สมบูรณ์แบบ

“หลังจากพยายามมาสองปี ผิดหวังมานับครั้งไม่ถ้วน เราเกือบจะยอมแพ้แล้ว” ชาร์ล็อตต์พูดต่อ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน “แต่ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น เด็กคนนี้เป็นที่รักมากเหลือเกิน”

อาเธอร์จุมพิตที่ขมับของเธอ ภาพของความรักและคู่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

ฉันยกมือกดหน้าท้องของตัวเองที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดเดรส ลูกของฉัน...ลูกของเบลคกับฉัน ปาฏิหาริย์ที่ไม่มีใครร่วมยินดี

“ดูเธอจะสนใจเรื่องเด็กนะ” น้ำเสียงของเบลคเย็นชา

ฉันสูดหายใจเข้า “ถ้าเรามีลูก...”

“เป็นไปไม่ได้” เขาพูดตัดบท “อาเรีย ผมไม่ต้องการมีลูกกับคุณ สัญญาของเราชัดเจนนะ อีกสองปี เราจะจบเรื่องนี้แล้วต่างคนต่างไป”

ทุกถ้อยคำของเขากรีดแทงหัวใจฉัน

“นี่มันเป็นเรื่องธุรกิจ” เขาพูดเสียงเบา “ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”

เขาไม่รู้ เขาไม่รู้ว่ามีอีกชีวิตหนึ่งอยู่ในตัวฉันแล้ว

ฉันขอตัวออกมาแล้วขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ใช้กำปั้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

หลายชั่วโมงต่อมา เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์แฮมป์ตัน ฉันตรงไปที่ห้องน้ำทันที มือของฉันสั่นขณะหยิบใบรายงานผลการตั้งครรภ์ออกมา ฉันจ้องมองมันเป็นครั้งสุดท้าย...หลักฐานของชีวิตที่เบลคจะไม่มีวันต้องการ

แล้วฉันก็ฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วกดทิ้งลงชักโครกไป

แม่ขอโทษนะลูก พ่อของหนูไม่ต้องการหนู

ฉันทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นๆ กอดเข่าร้องไห้เงียบๆ

เมื่อฉันออกมา เบลคนั่งอยู่บนโซฟา กำลังส่งข้อความ สีหน้าของเขาดูอ่อนโยน นุ่มนวล...แววตาที่เขาไม่เคยใช้มองฉัน

“คุณอยู่ในนั้นนานนะ”

“แค่ล้างหน้าล้างตาน่ะค่ะ”

“เมื่อบ่ายคุณไปไหนมา”

“โรงพยาบาลค่ะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ”

“หมอว่าไงบ้าง”

“ไม่มีอะไรร้ายแรงค่ะ แค่เครียด”

เบลคลุกขึ้นแล้วเดินมาด้านหลังฉัน แขนของเขาเลื่อนมาโอบรอบเอว ริมฝีปากประทับลงบนต้นคอของฉันเบาๆ

ถ้าฉันบอกเขาล่ะ ถ้าเขาต้องการลูกคนนี้ล่ะ

แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เบลคปล่อยฉันทันทีแล้วรับสาย “ฮัลโหล?”

น้ำเสียงของเขาอบอุ่นขึ้น ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มอย่างจริงใจ

“รู้สิ ผมก็คิดถึงเรื่องนั้นอยู่เหมือนกัน” เขาพูดเสียงเบาพลางหันหน้าหนีไป

ฉันยืนนิ่งงัน รู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาทันที ได้แต่ยืนมองสามีของตัวเองคุยกับคนอื่นด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยมีให้ฉันเลย